Wielu wybitnych ludzi z Łodzi i innych polskich miast w XX wieku doznało strasznych represji – zostały uwięzione przez władze okupacyjne lub zabite. Niektórzy z nich musieli dosłownie przepisać swoją biografię – wszystko po to, by żyć i robić to, co kochają, pisze ilodz.com.
Jedną z takich wybitnych łodzianek, która przepisała swoją biografię, by zajmować się swoją ulubioną pracą – rzeźbą, była Joanna Grabowska. Z czego słynie, ciekawostki z jej życia prywatnego i twórczości – przeczytaj w poniższym materiale.
Rodzina i edukacja wybitnej łódzkiej rzeźbiarki
Joanna Grabowska urodziła się jako Roma Szereszewska w Łodzi w 1897 roku w zwykłej rodzinie żydowskiej. Dzieciństwo i młodość Joanna Grabowska spędziła w rodzinnym mieście, gdzie uczyła się w jednym z miejscowych liceów.
Po ukończeniu szkoły średniej przyszła rzeźbiarka przeniosła się do Krakowa, gdzie działała dość prestiżowa wówczas Akademia Sztuk Pięknych. To właśnie tę placówkę edukacyjną wybrała dla siebie Joanna Grabowska, ponieważ od dzieciństwa była zachwycona sztuką, dlatego starała się tworzyć i przynosić światu piękno.
Tu w Krakowie przyszła rzeźbiarka zdała egzamin akademicki i od razu zapisała się do pracowni profesora Konstantego Laszczki, który był wybitną postacią ówczesnej Polski – zasłynął jako znakomity rzeźbiarz, malarz i grafik. Profesor wykładał także w Akademii Sztuk Pięknych, był jej rektorem.
Podczas studiów w tej pracowni Joanna Grabowska miała okazję poznać innych wybitnych polskich artystów. Byli wśród nich rzeźbiarka i pierwsza studentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Zofia Baltarowicz-Dzielińska, Olga Niewska, Natalia Milan.
Będąc studentką akademii, Joanna Grabowska została zmuszona do przerwania studiów. Na drugim roku studiów wyjechała do Wiednia, gdzie kontynuowała studia rzeźbiarskie na Uniwersytecie Sztuki Stosowanej.
Podczas nauki Joanna Grabowska odnalazła swoją drugą połówkę – Jozue Abrahamera, syna jednego z zamożniejszych ludzi w Krakowie. Później urodziła syna, ale nawet mając rodzinę, kobieta nie zapomniała o swoim marzeniu i twórczości.
Wojna w życiu Joanny Grabowskiej
Po ukończeniu studiów Joanna Grabowska wyjechała do pracy w pracowni twórczej w Krakowie. W tym czasie wyrzeźbiła jedno ze swoich najwybitniejszych dzieł – fontannę i dekorację fasady kamienicy przy ul. Asnyka 10 w Krakowie.
Jednak udaną pracę rzeźbiarki przerwała II wojna światowa. Najpierw – nowa straszna rzeczywistość, potem – ukrywanie się i strach. W 1942 roku Joanna Grabowska miała okazję dosłownie „przepisać” swoją biografię – przyjąć dane dokumentalne Polki, która zginęła w Brazylii, a której śmierć nie została zarejestrowana w Polsce. Od tego czasu Roma Szereszewska żyła i pracowała pod nazwiskiem Joanna Grabowska.
Jej mąż też musiał „przepisać” swoje życie – od tego czasu był Czesławem Grabowskim. Imię ich syna również zostało zmienione. Wszystko to spowodowane było obawą, że prześladowania Żydów mogą się powtórzyć i nasilić.
Odtąd w biografiach artystycznych nie było wzmianki o poprzednim życiu, wszystkie te dane można było ujawnić dopiero wiele lat później, po zakończeniu wojny.
Pomimo tego, że rzeźbiarka musiała żyć pod nowym nazwiskiem, nie ustawała w pragnieniu tworzenia. Tym samym w 1945 roku została członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, później otrzymała wysokie stanowisko wiceprezeski Warszawskiego Oddziału tego związku.
W 1969 roku Joanna Grabowska straciła męża, a wraz z nim radość i pragnienie życia. Przeżyła go o półtora roku. Wybitna polska rzeźbiarka została pochowana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.